Kayıplara Tutunarak İleri Gidemezsiniz

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Hayatta herkes bir şeyler kaybeder. İnsanlar, fırsatlar, hayaller, hatta bazen kendimizden bir parçayı… Ama asıl mesele şu: Kaybettiklerimize ne kadar tutunursak, geleceğe o kadar geç ulaşırız.

Her kayıp bir iz bırakır, evet. Ama izlerle dolu bir geçmişe saplanıp kalmak, yürümek isteyen birinin ayağına zincir takmak gibidir. Hayat ilerliyor; takvim yaprakları düşmeye, zaman geçmeye devam ediyor. Ama sen hâlâ orada, o kırılma anında takılı kalıyorsan, gelişim dediğin şey sadece bir hayal olur.

Bazı insanlar geçmişlerini defalarca izler, sanki bir film gibi. “Keşke şöyle olsaydı”larla, “Neden böyle oldu”larla oyalanır. Oysa gelişim, “keşke”lerle değil, “bundan sonra ne yapabilirim” sorusuyla başlar.

Kaybettiklerini unutmaktan söz etmiyorum. Aksine, onları kabul edip, anlamını verip, sonra yola devam etmenin öneminden bahsediyorum. Geçmişin sana verdiği dersleri al ama yüklerini taşıma. Çünkü o yükler, sırtına değil, ruhuna çöker.

Düşünsene, bir bavula eski hatıralar, kırık hayaller, sana söylenen olumsuz sözler, yarım kalan cümleler dolduruyorsun… O bavulla nasıl koşarsın? Koşamazsın. En fazla sürünürsün.

Büyümek, sadece yaş almakla olmaz. Büyümek, bazı şeyleri ardında bırakabilme cesaretiyle olur. Ve gelişmek… Gelişmek, o bırakabildiklerinin ardından doğan ferahlıkla başlar.

Bugün dön ve kendine sor: Hâlâ neye tutunuyorum? Hangi kaybı içimde büyütüp, potansiyelimi küçültüyorum? Hangi kapanmamış sayfa, yeni bir sayfa açmama engel oluyor?

Kabul et. Helalleş. Şükrünü yap. Ve devam et. Çünkü kaybettiklerini bırakmadıkça, kendini bulamazsın.

Gelişim bazen bir kararla başlar: Artık taşımıyorum.